Wegwijzer

Padwerk: Lezing-253 - Zet je strijd voort en laat alle strijd varen

Leestijd: 12 min

Dit is een 'spiekbriefje' van lezing 253

Highlights & Notes

In het grote plan, ook wel het verlossingsplan genoemd, is de aardse sfeer bedoeld om geleidelijk aan tot een meer geestelijke verblijfplaats van eenheid, harmonie en licht uit te groeien. Dit proces wordt jullie natuurlijk niet ‘geschonken’. Het kan alleen tot stand komen door bewustzijnstransformatie van hen die op aarde leven. Deze transformatie van het bewustzijn ontstaat als resultaat van zware innerlijke inspanning - de inspanning van zelfconfrontatie en zuivering - wat leidt tot het vinden van nieuwe en diepere lagen van innerlijke werkelijkheid, die tot dan toe van je bewustzijn losgekoppeld waren.

De dualiteit waarin de menselijke geest verstrikt zit houdt de mens het meest gevangen en daaruit vloeien alle angst, pijn en lijden voort. De geest van de massa schept van daaruit een omgeving en omstandigheden waarin deze neiging van het bewustzijn tot uitdrukking komt. Misschien is het wel de moeilijkste taak van de menselijke reis door de evolutie de mythe van deze schijnbare werkelijkheid - dat de wereld dualistisch is - te doorzien.

Je onderwerpen aan deze valse realiteit lijkt inderdaad de meest realistische en gezonde vorm van levensaanvaarding. En de moeilijkheid is, dat dit tot op zekere hoogte ook waar is. Het is noodzakelijk om de wereld te aanvaarden zoals je hem aantreft en om hem op zijn eigen voorwaarden tegemoet te treden. Want ook als je eigen bewustzijn begint te veranderen en deze werkelijkheid gaat overstijgen, blijft de schepping van de massageest nog steeds intact. In die overgangstoestand leeft het individu in beide realiteiten.

Deze toestand van opperste realiteit houdt ook het besef in dat je je eigen wereld, je eigen omstandigheden en je eigen omgeving schept. In plaats van je te belasten, zal dit besef je een onmetelijk gevoel van vrijheid geven.

Onder deze dualiteit van goed tegenover slecht zul je op een dag een uiteindelijk, onveranderlijk niveau van waarachtigheid aantreffen, waar alles goed is op een nieuwe, andere manier, met meer leven en vol dynamiek.

Wat betreft de wereld en de natuurwetten zoals jullie die kennen, is er sprake van eenzelfde proces. Jullie wereldbeschouwing is gebaseerd op een uiterst onvolledig zien, dat maar een beperkt deel van wat je waarneemt in je bewustzijn door laat sijpelen. Jullie zien wat het meest in het oog springt en jullie zien het op een volkomen oppervlakkig niveau. Maar naarmate je een persoonlijke groei doormaakt en naarmate je een steeds groter deel van de werkelijkheid omtrent je persoonlijke omstandigheden kunt waarnemen, in die mate begint ook je waarneming van de schepping te veranderen, zich te verruimen en te verdiepen. Je begint verbanden te ontwaren, die je nooit eerder zag en die nu net zo vanzelfsprekend zijn als voorheen de beperkte werkelijkheid die je toen zag.

Licht staat tegenover duisternis; waar gezondheid is, bestaat ook ziekte. Toch ligt onder dit niveau van tegenstellingen een andere werkelijkheid klaar om ontdekt te worden. Omdat leven op het niveau van tegenstellingen pijn en spanning veroorzaakt, is het grootste verlangen van de ziel dit diepere niveau van waarheid te vinden. Dit verlangen bestaat, zoals ik al vaak gezegd heb, ongeacht of iemand zich daar wel of niet van bewust is.

Je moet goed begrijpen dat dit doel niet bereikt kan worden door alleen de uiterlijke wil in te zetten; dat het niet tot stand komt als resultaat van filosofische bespiegelingen of theoretische kennis, of zelfs als gevolg van speciale oefeningen, methodes of disciplines. Als je bewustzijn verandert, is dat geheel en al te danken aan een intensief zuiveringsproces in jezelf, dat om te beginnen altijd te maken heeft met de meest aardse zaken van je praktische leven, met je houding tegenover deze zaken en je hele omgeving.

Misschien moeten we allereerst laten zien, hoe vol van angst en pijn dualiteit echt is. Want dit wordt vaak zo klakkeloos aangenomen, dat je de pijn en angst niet eens meer waarneemt. Je weet niet anders. Dit is het enige wat er is, dus hoe zou je zelfs maar kunnen beginnen je daarover op te winden?

De meeste mensen beseffen niet dat dualiteit pijn inhoudt en nog minder hoeveel pijn. Ze weten ook niet dat er een andere waarneming, een andere zienswijze bestaat, een andere manier van leven, die deze pijn totaal buiten spel zet. Gevangen in de beperkte wereld van dualiteit, leeft de mens in voortdurende vrees voor het ongewenste, spant zich tot het uiterste in om het af te houden en zwoegt om datgene te bereiken wat hij wenselijk acht. Al dit gezwoeg is uiterst pijnlijk en benauwend. Maar van dit zwoegen word je je pas bewust nadat je er een hele hoop ruw schoonmaakwerk op hebt zitten. Als je dit nadrukkelijke gezwoeg achterwege probeert te laten voordat die zuivering, waar je nu mee bezig bent, geheel en al deel van je dagelijks leven is geworden, sla je belangrijke stappen over. Het proces kan zich dan niet organisch voltrekken en mist dus ondergrond.

Er is een geestesgesteldheid waarin de strijd zich oplost en waarin je houding tegenover het ongewenste vrijwel dezelfde is als tegenover wat je wel graag wilt. Dit zal je nu vreemd in de oren klinken, maar ik meen het oprecht, het is echt waar. Misschien is de eerste stap op weg naar die speciale houding het aandacht schenken aan de nevenverschijnselen van je gevoelens, gedachten en houdingen als je een gewenste dan wel een ongewenste toestand ervaart.

Wie leeft vanuit het Christusprincipe, is niet onderhevig aan dergelijke schommelingen. Zijn uiterlijk ervaren beïnvloedt op geen enkele wijze het niveau van de werkelijkheid waarmee hij verbonden is. En het is inderdaad een feit, dat zo iemand pijn niet anders tegemoet treedt dan iets prettigs. In dat opzicht worden die twee echt een en hetzelfde. Anders gezegd: zo iemand is boven de dualiteit uitgegroeid. Dit soort onthecht zijn van plezier of pijn wordt door zowel de oosterse religies als ook door de westerse mystici ten zeerste aangemoedigd. Vandaar dat beiden vervulling in wereldse aangelegenheden verwerpen en zien als tegengesteld aan het doel van spirituele zelfverwerkelijking. Het streven om los te geraken voert tot onthechting en tot bewust opgelegd lijden. Hoe waardevol deze benaderingswijze tot op zekere hoogte ook moge zijn, toch kun je je afvragen of het welbewust afwijzen van het begeerde niet evenzeer tot een toestand van dualiteit leidt, maar dan benaderd vanaf de andere kant. Wie het gewenste afwijst en zichzelf niet toestaat ervan te genieten, doet niet iets wezenlijk anders dan hij die het ongewenste afwijst.

Al deze vragen schijnen geladen met conflict en tegenstrijdigheid, tenminste op dit niveau van de aardse werkelijkheid. In een diepere zin zijn er helemaal geen tegenstrijdigheden. Het is heel goed mogelijk om vol vreugde voldoening te scheppen in wereldse zaken als uitdrukking van innerlijke gesteldheden, wanneer je niet langer al je energie steekt in het bereiken van de ene en het vermijden van de andere toestand.

Het is onmogelijk om te proberen tegenover twee tegengestelden dezelfde gevoelens te hebben. Je zou je er met geen mogelijkheid toe kunnen brengen op iets fijns net zo te reageren als op iets pijnlijks. Zoals de mens ervoor staat, hoort het bij zijn natuur alle moeite te doen plezier te ervaren en pijn te vermijden. Zelfs de veel voorkomende angst voor en ontkenning van gevoelens is in wezen alleen maar een andere vorm van angst voor en afwijzing van pijn.

Hoe, zul je dus ongetwijfeld vragen, moet iemand dan beginnen? Zolang de spanning tussen de twee tegengestelden van een dualiteit bestaat, moet je wel in angst, in innerlijke spanning leven en kun je niet komen tot die uiteindelijke toestand van eenheid, waarin noch dood noch pijn bestaat.

Om te beginnen moet je een stap achteruit doen en in alle oprechtheid je reacties op pijn en plezier, op leven en dood in ogenschouw nemen. Deze reacties kunnen je over een heleboel dingen die je over het algemeen niet wilt weten de noodzakelijke duidelijkheid verschaffen. Deze reacties zijn zozeer een tweede natuur voor je geworden, dat je door de bomen het bos niet meer kunt zien. Angst en verlangen zijn alleen maar de meest algemene noemers waaronder nog een heleboel andere gevoelens en houdingen schuilgaan. In je angst voor dood en lijden en in je drang die te vermijden, zit gewoonlijk een heleboel woede, bitterheid en wrok. Deze gevoelens zijn niet op een speciale persoon of godheid gericht. Zij vormen samen een meer algemene, diffuse, maar desalniettemin duidelijke geestesgesteldheid. Heel vaak raken deze gevoelens van bitterheid en woede zo verweven met het geheel, dat ze zelf ook tot de pijn worden die je zo hardnekkig uit de weg probeert te gaan.

Nogmaals: het zijn niet zozeer de woedegevoelens zelf, als wel de onderdrukking en bestrijding ervan, die de gespannenheid veroorzaken. De schade wordt veroorzaakt door het feit dat je je er niet bewust van bent en dat ze daardoor onderhuids kunnen voortleven. Daarom moet je er voor zorgen dat deze reacties je volkomen duidelijk worden en dat je je er bewust van wordt. In zekere zin is dit moeilijker dan wanneer het gaat om woedegevoelens die op speciale personen en speciale gebeurtenissen gericht zijn. Deze laatste stroken dan misschien niet met je geïdealiseerde zelfbeeld en je morele maatstaven, met je algehele persoonlijkheid, maar die andere vorm van woede is zo ongerijmd en onredelijk dat een gewoon mens denkt dat hij gek is als hij in opstand komt tegen wat hij van het leven weet.

Toch leven er, voordat men de toestand van eenheid bereikt heeft waarin dood en pijn niet meer bestaan, in elke menselijke ziel gevoelens van woede ten aanzien van het leven en de schepping. Er wordt als het ware uitdrukking gegeven aan het gevoel:

‘hoe kan het leven (God) zo wreed zijn om je aan het eind van je bestaan een onvermijdelijke gebeurtenis op te leggen die niet te doorgronden is, waarover je totaal niets weet en die ten diepste bedreigend is omdat het misschien het einde van je wezen inhoudt’?

Ook al beweren sommige mensen die het atheïsme aanhangen, te hebben aanvaard dat ze dan niet langer zullen bestaan, juist deze ‘aanvaarding’ is een uiting van de allergrootste woede. Atheïsme is op zich al een manifestatie van enorme bitterheid tegenover de schepping die zo gevoelloos en willekeurig lijkt dat er geen uitweg mogelijk is.

Aannemen dat er eeuwig leven is, kan evengoed op precies dezelfde angst gestoeld zijn. Dus moet je door je diepere angst heen gaan en door je vroeger onbewuste woede, bitterheid en razernij over het feit dat het leven je dood en lijden oplegt en je in een positie van ogenschijnlijke weerloosheid tegen deze gewone menselijke ervaringen gebracht heeft. Naarmate je je van deze gevoelens bewust wordt en hun onmiskenbare onredelijkheid en kinderlijkheid tot je door laat dringen, zul je nieuwe verbanden kunnen leggen. Het zal je duidelijk worden hoe deze niet herkende gevoelens zichzelf hebben gekanaliseerd, op welke speciale manier ze tot uitdrukking zijn gekomen.

Hoe minder je je dus bewust bent van wat je voelt over deze heel algemene existentiële levenszaken, des te minder kun je je veroorloven ze onder ogen te zien (dat denk je tenminste), en des te meer zul je ze uit de weg gaan; je raakt nog verder verstrikt in de dualistische staat waarin je je bevindt, met alle pijnlijke spanning en zorgen die daarbij horen. Het ontkennen van de angst schept nieuwe angst. Het ontkennen van je hunkering en verlangen schept onrust, geen vrede. Alleen wie de moed heeft door deze gevoelens heen te gaan, zal ze zuiveren, tot ze tevoorschijn komen als het goud in de handen van de alchemist.

Vanuit dit stadium waarin je je irrationele gevoelens toelaat, wordt langzaam en aanvankelijk vol onderbrekingen een staat van zijn geboren waarin je voor het leven kiest, niet meer omdat je bang bent voor de dood, maar omdat je weet dat de dood niet bestaat. Je weet dat het verlaten van je lichaam je tot een beter leven voert.

Hetzelfde geldt voor pijn en pijnlijke ervaringen. Wie denkt dat pijn de uiteindelijke realiteit is, moet bij het ervaren ervan wel heel wat woede voelen. De veronderstelling dat pijn alleen bestemd is voor ‘s levens stiefkinderen, moet eveneens verbitteren en razend maken. Dikwijls maken deze gevoelens de pijn heviger en laten hem voortduren, totdat de pijn het medicijn kan worden dat zij hoort te zijn. Dan kun je haar gebruiken als aanwijzing voor die andere gevoelens, zodat je die kunt opsporen en je er door en door bewust van wordt. Als je je tegen pijn verzet, ook al is het op het diepst mogelijke niveau van je psyche, ontstaat er een gespannenheid die genezing tegengaat. Genezing vereist een diepe en meer dan louter lichamelijke ontspanning van het hele menselijke gestel, waardoor je opengaat staan voor de altijd aanwezige, genezende goddelijke energie die alles wat bestaat doordringt. Iemand die zich afschermt - hetzij voor gewone menselijke ervaringen als pijn, lijden en dood, hetzij voor zijn eigen gevoelens van woede of bitterheid over dingen waartegen weerstand en verzet krankzinnig lijken - verkeert in een toestand van gespannenheid en is daardoor niet in staat zichzelf te genezen.

Uit deze staat van diepe ontspanning van lichaam, geest en het voelende zelf groeit de houding die ik aan het begin van deze lezing beschreef, een toestand waarvan je zou denken dat hij met geen mogelijkheid ooit bereikt kan worden. Deze vorm van gelijkmoedigheid is geen uiting van geringschatting van aardse genoegens en het leven in je lichaam. Er is alleen geen angst meer voor het loslaten ervan. Iemand die in deze staat verkeert, stevent niet regelrecht op dood en pijn af, maar draagt in zichzelf een gevoel van vrede omdat hij steeds veelvuldiger blijken van de grotere realiteit opvangt.

Dus probeer over dit alles na te denken en maak een begin met een nieuwe manier van kijken, een andere gerichtheid, waar dat voor elk van jullie maar mogelijk is. Het zal je voorbereiden op de ‘grote eenwording’, die uiteindelijk ieder schepsel wacht, en waarin de pijn en afgescheidenheid van de dualistische geestesgesteldheid niet meer voorkomen.

Het gaat om het feit, dat je zo vaak alleen maar denkt bang te zijn voor de ene kant en te streven en te verlangen naar de andere kant. Maar als je echt naar je werkelijke gevoelens kijkt, zo tegengesteld als ze zijn aan de illusies die je je over jezelf maakt, dan ontdek je dat je angst voor de ogenschijnlijk gewenste kant, zeker op een belangrijk niveau van wat je nastreeft, misschien wel net zo groot is als voor datgene waarvoor je bewust bang bent.

Ben je bereid open te staan voor het universum om je heen, en er naar te kijken vanuit het vertrouwen dat het is zoals het moet zijn?

Dit wegvallen van een bepaald niveau en soort van strijd moet je niet verwarren met apathie, passiviteit, gebrek aan initiatief en dergelijke. Je weet heel goed van hoeveel belang het is, dat je je betrokken en actief blijft inspannen; hoe hartverheffend je strijd is, zoals ik telkens weer duidelijk maak. Op een bepaald niveau, op een bepaalde manier is strijd onontbeerlijk; je kunt er niet omheen dat het een eerste vereiste is, als je je door de doolhof van de geest heen wilt werken. Maar op een ander niveau, op een andere manier, is je strijd het mechaniek dat het water in beroering brengt en zo een belemmering vormt voor de vrede die van het allerheiligste uitgaat.

Ik wil jullie laten zien dat beide kanten van dit bij uitstek menselijke dilemma waarheid bevatten. Zet je strijd voort en laat alle strijd varen. Onderzoek zorgvuldig waar je moet blijven vechten en waar je dat achterwege moet laten. Dan zul je op een gegeven moment de onvergelijkelijke vrede ervaren, die hoort bij het niet langer bang zijn voor wat je niet wilt en het niet langer angstig en gespannen trachten te bemachtigen wat je wel wilt. Omdat je dan weet dat alles wat je je maar kunt wensen hier en nu al beschikbaar is, altijd binnen je bereik; en dat alles waar je bang voor bent en waaraan je tracht te ontkomen, alleen maar illusie is, ook al zit je er misschien net midden in.

Lees de volledige lezing hier

Infographic

Padwerk - Lezing-253 - Zet je strijd voort en laat alle strijd varen

Dia-presentatie