Padwerk: Lezing-195 - Identificatie met het spirituele zelf om negatieve intentie te overwinnen
Leestijd: 10 min
Dit is mijn 'spiekbriefje' van lezing 195
Highlights & Notes
> De spirituele kracht is dankzij jullie inspanningen en vooruitgang nu zo groot dat zelfs de grootste sceptici onder jullie beginnen in te zien dat hun scepsis in wezen een aangeleerde verdedigingshouding is.
> Natuurlijk, zelfs bij de grootste vooruitgang zul je nog steeds met verdedigingen, negativiteit die nog opgelost moet worden, weerstanden, vervormingen en duisternis te maken krijgen.
Het besef van je negatieve intentie
> Misschien heb je in theorie geaccepteerd dat ook jij een lager zelf hebt, dat je fouten en tekortkomingen in je karakter hebt. Misschien heb je zelfs een flink aantal daarvan onder ogen gezien en heb je ze oprecht en op een constructieve manier aangepakt. Maar dat is nog niet hetzelfde als jezelf bewust zijn van je negatieve intentie, ook al bestaat er natuurlijk een verband tussen dit laatste en je tekortkomingen, je beelden, je misvattingen en destructieve gevoelens.
> We hebben het er al jarenlang over gehad dat de mens datgene waar hij bang voor is in feite onbewust wil en dat dat ook geldt voor wat hij allemaal ervaart. Dit hele padwerk is op deze waarheid, op dit levensfeit gebaseerd.
> Het is pas sinds kort dat velen van jullie echt oog in oog zijn komen te staan met een fundamentele afwijzende houding tegenover het leven.
> Dat klinkt misschien belachelijk voor je bewuste verstand dat niets liever wil dan elke denkbare vervulling. Er is echter dat andere deel van de ziel, in een verborgen hoekje van de psyche, dat precies het tegenovergestelde zegt. Dat deel wil haten, wrokkig zijn, zich afsluiten - zelfs al veroorzaakt dit lijden en verlies.
> Ongeacht hoe ‘klein’ dat negatieve deel vergeleken bij de bevrijde positieve aspecten van het zelf ook is, het oefent een magnetische kracht op je leven uit, juist omdat je het niet erkent. Het effect ervan is groter naarmate je je er minder van bewust bent.
> Ondanks dat je weet hoe destructief en zinloos die houding is, merk je ook dat je niet in staat bent (dat wil zeggen: niet bereid bent) die op te geven.
> In feite is het zo dat veel van de weerstand die je bij jezelf en je vrienden tegenkomt, juist is gebaseerd op het niet willen zien dat een dergelijke destructiviteit en ontkenning in je bestaat. Maar als je het uiteindelijk inziet, is dat een zegen. Je kunt dan deze ontkenning van het leven gaan aanpakken.
> Nu we in ons werk met elkaar dit punt hebben bereikt, is het zinnig om een duidelijk onderscheid te maken tussen negativiteit en negatieve intentie.
> Wanneer we over negatieve intentie spreken, dan hebben we het uitdrukkelijk over de bedoeling om vast te houden aan een toestand waarin het leven en het zelf worden ontkend. Het woord intentie op zich houdt al in dat het zelf de leiding heeft, een welbewuste keuze maakt, de bedoeling heeft om te doen, te handelen, te zijn.
> Je moet vroeg of laat het feit onder ogen durven zien en aanvaarden dat jouw leven het resultaat van jouw keuzes is.
> Het vraagt aanzienlijk veel strijd, moeite, geduld en het overwinnen van een innerlijke weerstand om die negatieve intentie over een breed terrein en diepgaand aan te pakken.
> Door zich er steeds weer toe te verbinden de waarheid onder ogen te zien en zo de zuiverste spirituele energieën op te wekken, zal hij uiteindelijk tot de ontdekking komen dat hij alle goede dingen van het leven opzettelijk ontkent. Hij zal ontdekken dat hoe gefrustreerder hij zich voelt omdat hij niet krijgt wat hij zo vurig verlangt, des te sterker zijn negatieve intentie is en des te minder hij geneigd is deze aan te pakken.
> Hetzelfde geldt voor twijfels: hoe meer iemand vreest dat dat waar hij naar verlangt niet gerealiseerd zal worden, des te minder vertrouwen hij in zijn leven heeft en des te minder hij in verbinding met zijn eigen negatieve wil staat.
> Het is ontzettend moeilijk toe te geven dat het zelf met opzet een koers van ontkenning, wrok en haat kiest zelfs als dat met lijden gepaard gaat.
> Jullie klampen je zo vaak aan valse hoop vast, vrienden! Feitelijk investeren jullie het beste van jezelf in neurotische oplossingen gebaseerd op onrealistische verwachtingen en op louter illusie!
> Denk toch eens aan alles wat het leven te bieden heeft, aan al die mogelijkheden! Ze zijn eindeloos en je hoeft er alleen maar om te vragen.
> Het is mogelijk dat je de negativiteit in je volledig erkent, en toegeeft dat je die hebt en toch nog helemaal niet klaar en bereid bent om die los te laten.
> In bijna ieders werk wordt keer op keer duidelijk dat, ondanks dat iemand weet hoe zinloos en destructief negatieve intentie is, meer dan alleen de erkenning nodig is om het denken, de wil en de intentie te kunnen veranderen.
> Een negatieve houding is dan ook een verdediging tegen werkelijke gevoelens. Het vasthouden aan een negatieve wilsrichting is ook te wijten aan de weigering om in het leven verantwoordelijkheid te aanvaarden, om met niet ideale omstandigheden om te gaan.
> Al deze gevoelens, reacties en houdingen zijn ruimschoots verkend, onderzocht, op hun juistheid getoetst en doorgewerkt. Toch blijven velen van jullie er met alle geweld aan vasthouden. Waarom?
> We hebben ook naar de oorsprong van deze negatieve houding gekeken. Het is vaak de enige manier waarop een kind zijn identiteit kan bewaren. Als het die innerlijke weerstand niet zou volhouden, zou het zich in zijn persoonlijkheid bedreigd voelen: voor het kind staat het opgeven van die weerstand gelijk aan het opgeven van zijn individualiteit.
> Waarom bestaat deze klaarblijkelijk zinloze weigering ondanks dat je weet dat je er jezelf en anderen alleen maar pijn mee doet, dat het je daardoor niet lukt om volledig en vreugdevol te leven en dat ernstige schuld en zelfkwelling er het gevolg van zijn?
> Om dit knelpunt aan te pakken moeten we onze aandacht richten op de kwestie van identificatie. Met welk deel van jezelf identificeer je je?
> Zo’n identificatie is niet iets wat het bewuste ego kiest. Het is eerder iets dat, nogmaals, door je waarnemende geest moet worden ontdekt. Met welk deel van je wezen heb je je vereenzelvigd en op welke manier?
> Als je je bijvoorbeeld uitsluitend identificeert met het ego - het bewuste, willende, handelende deel van de persoon - dan is het automatisch onmogelijk om in iets wat niet tot het domein van dat ego behoort verandering aan te brengen.
> Zoals ik elders in een ander verband al eens heb gezegd, komt deze verandering tot stand doordat het ego het vaste besluit neemt om die verandering te willen en doordat het de processen van het niet door de wil bepaalde spirituele zelf die dat tot stand brengt, vertrouwt. Het mag duidelijk zijn dat als er geen identificatie met het spirituele zelf is, zo’n vertrouwen en zo’n spanningsvrije positieve verwachting niet kan bestaan. En als die niet bestaat, kan iemand hem ook niet willen. De overtuiging dat het zou mislukken, zou de machteloosheid van het ego immers op een al te onprettige manier blootleggen. Daarom zegt het beperkte ego liever ‘ik wil niet’ dan ‘ik kan niet’.
> Aan de oppervlakte bestaat precies de tegenovergestelde situatie: het ‘ik wil niet’ wordt ontkend met een ‘ik kan niet’. Op een dieper en subtieler niveau is het omgekeerde het geval, gewoon omdat het ego zijn beperkingen niet wil toegeven en het zelf nog niet de manier heeft gevonden om zich met de geest te identificeren.
> Elke identificatie met elk deel van jezelf kan wenselijk, gezond en vruchtbaar zijn of juist niet.
> Je zou bijvoorbeeld kunnen denken hoe kan het nou destructief zijn om je met je hogere zelf te identificeren? Of omgekeerd: hoe kan het nu wenselijk zijn om je met het lagere zelf te identificeren? Ik zeg: het kan allebei.
> Als je je met je hogere zelf, je geest, identificeert zonder dat je je echt van je lagere zelf, je masker, je verdedigingen, je oneerlijke slimmigheidjes en je negatieve intentie bewust bent, dan wordt identificatie met je hogere zelf een vlucht en een illusie.
> Op dezelfde manier kan identificatie met je lagere zelf zowel wenselijk als onwenselijk zijn. Misschien kunnen we het het beste zo stellen: er is verschil tussen jezelf identificeren met je lagere zelf (of je masker) en het identificeren van je lagere zelf.
- Wanneer je je met je lagere zelf hebt geïdentificeerd, geloof je dat je dat helemaal bent.
- Als je het identificeert, dan neem je het waar, laat je het toe, werk je eraan maar je gelooft niet dat het je hele wezen is.
> Dat deel van jezelf dat bezig is te kijken heeft in ieder geval meer het heft in handen.
> De waarnemer is werkelijker en heeft meer de leiding dan datgene wat wordt waargenomen. Dat is het grote verschil tussen het identificeren van iets en het je identificeren met. Pas als het masker en het lagere zelf, de negatieve intentie en de oneerlijke spelletjes worden geïdentificeerd, kunnen werkelijke gevoelens worden gevoeld en oprecht worden ervaren. Pijn hoef niet langer te worden ontkend.
> Als je echt je gevoelens kunt voelen, dan kun je je met het spirituele zelf identificeren.
> Wanneer iemand zijn negatieve intentie opgeeft, ervaart hij zichzelf al als iets meer dan dat lagere zelf dat moet worden opgelost.
> Maar als de zinloze weigering om de negatieve wil op te geven blijft bestaan, komt dat omdat iemand geheel en al met dit aspect van het zelf is geïdentificeerd, ongeacht de meer ontwikkelde aspecten van het zelf waar dat helemaal niet voor op hoeft te gaan. Met andere woorden, het is geen absolute toestand. Het is niet waar dat iemand zich ofwel helemaal met het lagere zelf heeft geïdentificeerd of helemaal niet. Het is altijd een combinatie.
> Bovendien kan er tegelijkertijd nog een derde identificatie bestaan, een met het ego als de enige, geldige, betrouwbare functie. Dit is de manier waarop mensen met betrekking tot identificatie gespleten zijn.
> Wanneer er een geheime, hoewel gedeeltelijke identificatie met het lagere zelf bestaat, lijkt het opgeven daarvan gelijk te staan met zelfvernietiging. Voor dat gedeelte van het zelf dat destructief, wreed, hatelijk en wrokkig is, lijkt dit het werkelijke zelf.
> Die schijnbare zelfvernietiging kan niet worden geriskeerd, zelfs niet als de belofte wenkt dat dankzij dit offer je vreugde en vervulling ten deel zullen vallen.
> Dit is het moeilijkste gedeelte om doorheen te komen. Of misschien moet ik het anders zeggen: het is het op één na moeilijkste gedeelte. De eerste moeilijkheid is om in het begin jezelf ertoe te verbinden de waarheid omtrent jezelf op te sporen. Dit impliceert het psychisch waarnemen en toelaten van je werkelijke gedachten en gevoelens, het ervaren van al die gevoelens en het op alle niveaus erkennen dat het jouw gevoelens zijn. De tweede moeilijkheid is dan je losmaken uit je identificatie met je lagere zelf.
> Als het zelf zich alleen in het lagere zelf als werkelijk ervaart - ongeacht in welke mate dat het geval is - dan kan het zichzelf niet opgeven.
> Als er niets goeds bestaat, als er toch niets dan narigheid is, is je situatie helemaal niet zo vreemd. Dus maak je jezelf vaak wijs dat je in een verschrikkelijk en zinloos universum leeft. Of als dat niet het geval is, dan lukt het je niet om je geloof in het goede en prachtige universum op te laten wegen tegen je negatieve intentie.
> Hoe lukt het je nu om daar uit te komen? Het eerste wat je moet doen is jezelf afvragen:
- 'is dit nu echt alles wat ik ben?'
- 'Is het waar dat mijn werkelijkheid ophoudt te bestaan wanneer ik mijn negatieve bedoelingen en wil opgeef?'
- 'Is dit deel van mij alles waaruit ik bestaat, mijn hele wezen?'
Het feit alleen al dat je deze vragen oprecht stelt, opent een deur.
> In die fase besef je dat de jij die de vragen stelt verder en meer is dan de jij die je dacht te zijn. En daarmee sla je al een nieuwe brug. Vanaf hier zal het niet zo erg moeilijk meer zijn om een stem in je te ontdekken die op een nieuwe manier antwoorden geeft, die verder gaan dan het beperkte blikveld van het lagere zelf dat je zo angstvallig bleef beschermen.
> Als je bereid bent ongeacht hun aard al je gevoelens te voelen zul je te weten komen wie je bent. Als je dat niet wilt, moet je wel dat harde, vastgeroeste, beperkte ‘zelf’ blijven. Hier ligt je keuze.
> Je zult je werkelijke gevoelens ervaren en sommige daarvan zijn behoorlijk pijnlijk. Maar de pijn zal heel veel makkelijker te dragen zijn dan de situatie die je nu in stand houdt.
> Die stap zal vaak herhaald moeten worden, evenals de verbintenis om de waarheid in jezelf te achterhalen. Maar iedere kleine stap maakt meer energie vrij en maakt de volgende stappen gemakkelijker.
Lees de volledige lezing hier
Infographic of schema
